Douglas Rushkoff - Media Virus

Rodney King tape

Een stel blanke politieagenten slaan Rodney King, een zwarte man, tot pulp, nadat hij weigert te stoppen en na een achtervolging tot stilstaan is gedwongen. De agenten gaan alle perken te buiten. Maar wat ze niet weten is dat het opgenomen is en op die manier de wereld in wordt geholpen. En in korte tijd is het wereldwijd verspreid.

Wat belangrijk is aan dit fenomeen is niet in de eerste plaats de rassenkwestie, maar dat het getaped is en op die manier als een virus is verspreid. Op de tweede plaats heeft het natuurlijk een zeer grote impact gehad, omdat het ook nog een controversieel onderwerp was in die tijd in LA.

Dit fenomeen, de meme, wordt in marketing en advertising verkeerd gebruikt. De meme is namelijk een virus met twee facetten. De schil, de virus, en de inhoud, het DNA van de virus, worden niet ten volle benut. De meeste marketeers werken alleen aan de schil. De inhoud is blijkbaar minder belangrijk. Wat betreft de inhoud vervallen de marketeers in fictie, wat totaal niet ten goede komt aan de schil. De menselijke relaties worden vervangen door merk. Waar de marketeers zich mee bezig zouden moeten houden is brandstof creëren voor sociale relaties.

Marketeers gaan veelal uit van het oude lineaire model uit de tijd van broadcasting. Terwijl menselijke relaties een biologisch proces is van chaos.

Simon Pummel - filmmaker

De meeste media virussen gaan om een 'quick fix'. Grappige filmpjes, porno, het jongste nieuws en technologisch nieuws staan bovenaan de lijst van meest gezochte internet items.

Zoals deze

Tim Hwang - ROFLcon

Conference of memes

Roflcon verzameld alle memes op het internet en verzorgd een offline platform voor ontmoetingen tussen de memes en de fans. Er worden allerlei debatten gehouden over en met memes. Een voorbeeld is 'Tron guy'.

http://www.tronguy.net

Ook de mensen van 4Chan zijn aan het woord:

Timo Klok - 4Chan Imageboard and memes

"No child porn. For the rest anything goes."

4Chan is een anoniem forum gebaseerd op afbeeldingen. Afbeeldingen worden opgepakt, zo nu en dan worden ze populair en dan wordt het door iedereen gebruikt. Dan wordt het een meme.

Start van een meme

Er wordt bijvoorbeeld een grappig stukje film uit een programma gehaald, een toevalligheid ofzo. Daar wordt een animated gif van gemaakt, zodat iedereen het kan gebruiken. Daarna wordt het door iedereen die het leuk vindt aangepast tot weer iets heel nieuws.

Het origineel (2007)

Aangepast (2007)

De advertising wereld probeert deze filmpjes na te maken. Maar ze zijn vaak te laat en begrijpen meestal niet op wat voor manier ze het kunnen gebruiken.

Commercial (2010)

Alexander Maximilian Otte Serano - VM People

De Dialoog moet door blijven gaan. Ook na de campagne.

Bill Wasik - inventor flashmob

"Most participants are forwarders, not makers"

Waarom gaan mensen meedoen aan een flashmob?

Je moet drempels weghalen bij mensen. Mensen moeten niet gaan nadenken over de motieven of de opdrachtgever achter de flashmob. Ze moeten als een eigen project gaan zien.

Eerste flashmob

Nieuwe fake emailaccount aangemaakt en zichzelf gemaild met een uitnodiging. Inhoud van de flashmob werd niet bekend gemaakt, alleen locatie, tijd e.d.

Sep Gerritsen & Martijn Lankveld

Gordan Savicic - Web 2.0 Suicide machine

Facebook is als een vorm van sociale media nogal asociaal, het heeft een standaard top down bedrijfsstructuur. Ze nemen ook geen deel aan de dialoog. Ze praten via hun advocaten en doen niet aan hoor en wederhoor. Ze hebben algemene voorwaarden, die niet stroken met de waarden van sociale media. Erg paradoxaal.

Sep Gerritsen & Martijn Lankveld

Marc Schwieger - Inspiration society

Je moet als merk het platform bieden waar consumenten jouw merk kunnen vormen.

"If everybody is an artist, you better own the gallery"

Hybride economie

We komen uit een read only culture en veranderen langzaam in een read & write culture. Bestond voorheen de economie vooral uit geld als betalingsmiddel, nu is de economie ook afhankelijk van sociale valuta (comm. economie naar share economie). De perfecte economie is een mix van die twee, hybride economie.

Sep Gerritsen & Martijn Lankveld

Eddy Salfischberger

Iets met een aap

Sep Gerritsen & Martijn Lankveld

Nicole Sandberg

"Social media is a hype, advertising sucks"

Brandmanagers moeten een andere rol aannemen. Ze moeten de rol aannemen van community en conversation managers. Merken moeten deelnemen aan het gesprek.

Sep Gerritsen & Martijn Lankveld

Thomas Knüwer - Aunt Thereses Revenge

Hij kaart het probleem aan van merken, die zich niet bewust zijn van de kracht van sociale media. En hoe ze daar hun eigen plek in kunnen vinden. Want deze merken moeten wennen aan het idee dat het oude model van broadcasting over is. De invloed van elke consument is in het huidige model vele malen groter dan tijdens het broadcasting model.

United Airlines

David Caroll, country band, merkten vanuit het vliegtuig dat er foutief met hun instrumenten werd omgegaan, wat resulteerde in een kapotte gitaar. Na verzoek voor vergoeding werd er negatief op gereageerd door UA. Zij gingen niet akkoord met zijn verzoek. Dat inspireerde David Caroll om een liedje te maken en te posten op Youtube en een grote virale werking ontketende. Met als gevolg dat de automatische gegenereerde suggesties van google van UA automatisch aan 'breaks guitars' werd gekoppeld. UA kwam alsnog over de brug, maar te laat.

Nestle

Nestle heeft een eigen facebook page, maar gebruiken deze nog op de traditionele manier. Zij gebruiken het vooral voor het broadcasten van hun eigen boodschap in plaats van een dialoog te voeren. Dat werd pijnlijk duidelijk toen Greenpeace campagne voerde tegen Nestle. En klanten of potentiele klanten op een autoritaire manier werden aangesproken op het gebruik van het 'Killer' logo.

Starbucks

Het is belangrijk dat je als merk de dialoog met je klanten aangaat en luistert naar wat ze te zeggen hebben. Tijdens de dialoog kwam naar voren dat klanten moeite hadden met de opening in de deksel als ze zich moesten haasten. De koffie spatte op uit de opening. Starbucks kwam met de ideale oplossing. Een roerstaafje, dat tegelijkertijd ook als afsluiting van de opening dient.

Sep Gerritsen & Martijn Lankveld

De RFIDieD

Voor je nabestaanden is het lastig. Jij gaat dood, maar virtueel ben je nog springleven. Je twitter, facebook en hyves account zijn nog in werking en gaan schaamteloos door. Je nabestaanden vragen zich af wat er met je gebeurd is en waarom je niet reageert.

De RFIDieD tag

In jouw lichaam is een tag geïmplanteerd. Door het kloppen van je hart blijft deze tag zolang jij leeft inactief. Zo kan er tijdens je leven op geen manier misbruik van gemaakt worden. Maar zou je toch onverhoopt het leven laten dan wordt de RFID tag geactiveerd. Een kwartier nadat je hart is gestopt met kloppen staan de gegevens open om gescand te worden. Met een mobiele telefoon, voorzien van een RFID reader, kan de tag gescand worden. De tag geeft de gegevens door naar je sociale media en dergelijke. Deze sociale media verwerken het onheugelijke nieuws van je dood, zodat je ook virtueel echt dood bent.

Je kunt van te voren ook een soort virtueel testament opstellen, waarin jij bepaald wie het beheer krijgt over jouw vrienden, foto's, video's e.d. krijgt. En daarbij kan natuurlijk ook een passend afscheid opgesteld worden in wat van vorm dan ook.

Al deze dingen komen vrij als jij het leven laat. Als de tag gescand is, zal hij kort daarna ook het leven laten.

'City of trust' of 'City of control'

Jij neemt de controle over je eigen viruele dood. Niemand anders dan jij alleen kan bepalen wat er na jij jouw dood gaat gebeuren op het internet. Jij voorkomt dat je tot in de eeuwigheid rondspookt in de virtuele wereld. Je laat het niet over aan beheerders van sociale media of anderen. Dit is dus een voorbeeld van City of trust.

Visie: What your clothes say about you

Er wordt te weinig gekeken naar de voordelen voor de consument. De designers kijken alleen maar naar hun eigen gewin. Ze gebruiken RFID tags tegen diefstal, piraterij en voor hun eigen gemak. Het gebeurt nu ook al een aantal jaren bij de Albert Hein met de bonuskaart, zowel persoonsgebonden als anoniem. Er wordt een gebruikershistorie opgebouwd, waardoor de AH weer hun aanbiedingen op kunnen aanmeten. Maar wat heeft de consument er nu zelf aan. Ja 10% korting op de producten, maar echt gemak natuurlijk niet. Het enige verschil met Benetton is dat de consument bij de AH kan kiezen of ze er gebruik van maken of niet. Voor mij gaat het allemaal te ver.

Want wat als er nu misbruik van gemaakt wordt. Mensen worden gebombardeerd met ongewilde reclame. En wat nu als er informatie in verkeerde handen valt. Kunnen overvallers of inbrekers van te voren bekijken waar ze het beste kunnen toeslaan.

Consumenten moeten beschermd worden van deze technologie. Er moeten restricties komen voor fabrikanten in het gebruik van deze RFID tags. Ze moeten zich afvragen of de privacy van de consument in het geding komt of niet. In ieder geval moet de consument voor de keuze worden gesteld. Maar alvorens dat gebeurt moet de consument ook doordrongen zijn van wat het allemaal inhoudt. Welke gegevens zij prijsgeven en wat voor impact dat heeft op hun leven.

Everyware: The dawning age of ubiquitous computing by Adam Greenfield

In everyware wordt de wereld om ons heen interactief gemaakt. Doodgewone objecten worden plekken waar feiten over de wereld verzameld, afgewogen en waarop gereageerd kan worden. De meest simpele alledaagse rituelen kunnen groeien tot grote zee van informatie over onszelf, die op elk moment oproepbaar is. Deze geavanceerde technologie is ondergeschikt aan de ervaring ervan -- ze ontsnappen nooit aan de oppervlakte van het bewustzijn, ze werkt gewoon. Interactie met everyware voelt natuurlijk, spontaan, menselijk.

Het introduceren van everyware in het dagelijkse leven, waar we gewend aan zijn, zal moeilijk zijn. We zullen de verbetering, die het oplevert, moeten afwegen tegen het risico van het onnodig gecompliceerd maken van datgene dat nu gewoon werkt. En nieuwe gradaties van frustratie en ongemak introduceren in de meest simpele handelingen in ons leven.

We zullen moeten accepteren, dat privacy een keuze wordt die je moet maken in afweging voor een stukje meer gemak. Everyware zal een veel grotere impact op ons leven hebben dan we denken. We zullen ons hele leven opnieuw moeten definiëren. Ook elementen, die we anders liever zouden negeren. Indelen in een technologisch schema, waar niemand bepaald blij mee zal zijn.

Dat everyware komt, is iets wat zeker is. Maar degenen, die er het meest mee in aanraking zullen komen, de burgers, weten nauwelijks dat het bestaat. Dat komt niet door de onbekendheid of het gebrek aan interesse, maar doordat de discussie het publieke domein nog niet heeft bereikt. Met de komst van RFID tags gaat er geen dag voorbij zonder dat er weer een nieuwe toepassing van everyware op de markt komt, ondanks de vragen die erbij gesteld worden. Het wordt hoog tijd dat het publieke betrokken wordt bij de discussie. Want er staat ons een uitdaging te wachten om hoe we deze technologie gaan aanmeten aan onze persoonlijke voorrechten.

Als we verstandige keuzes maken, kunnen we het gebruikersgemak van ubiquitous computing op miljoenen levens aanmeten. Maar als we als publiek aan de zijlijn blijven staan, worden we opgezadeld met ubiquitous computing, dat allesbehalve met het publiek rekening houdt. En in het uiterste geval kan het basis zijn voor ernstige onderdrukking van bovenaf. Hoe dan ook zet deze nieuwe technologie ons leven op z'n kop. Maar het hangt helemaal van onszelf af of we het gaan ervaren als een zegen, last of een blunder.

Forward by Sean Dodson: A tale of two cities

David Brin schetst in zijn SF twee steden, 'the city of control' en 'the city of trust'. Aan de oppervlakte lijken de twee steden hetzelfde. Beiden steden zijn met elkaar verbonden als een 'internet der dingen' -- een stedelijke infrastructuur, dat is verweven met een geavanceerd netwerk van traceerbare items. RFID tags zijn niet alleen alledaags geworden, maar ze zijn ook ubiquitous (overal onzichtbaar verweven in het dagelijkse leven). Maar in de city of control kan alles wat je koopt, iedereen die je ontmoet en elke stap die je zet, nagetrokken worden door diegenen, die aan de macht zijn. Alles wordt van bovenaf bepaald en jij hebt daar niets tegenin te brengen.

Het verschil met de city of control is dat de city of trust de burgers de controle geeft over deze technologie. De technologie wordt als een optie aangeboden in plaats van dat het standaard is. Deze stad is veel transparanter. Zo kunnen niet alleen burgers, maar ook de bestuurders aan die technologie worden onderworpen.

Na de explosie van camera's in steden, staan we voor een nieuwe fase, het internet der dingen. De komst van RFID is maar één vorm van ubiquitous computing, die de verdere informatie technologie verweeft in ons dagelijkse leven. De toekomst van informatie technologie wordt een voorziening, iets dat in de achtergrond plaatsvindt, zoals gas en electriciteit.

Ubiquitous computing betekent -- anders dan in het verhaal van Brin -- dat de informatie technologie zo geintegreerd in het dagelijkse leven, dat de gebruiker er niet van bewust is dat het er is. Het klinkt misschien als toekomstmuziek, maar dat is het niet. De technologie wordt nu al in kleine stappen geintroduceerd zonder publieke kennis, discussie en toezegging. Daarom is het belangrijk dat het debat op gang komt. Want de plannen voor een city of control liggen al lang en breed op tafel. We moeten controle nemen over hoe deze technologie gebruikt wordt en niet iets wat we blind moeten accepteren of onbewust van moeten blijven. De technologie moet gelijk zijn voor iedereen, zodat het publiek dezelfde voorzieningen heeft als diegenen, die aan de macht zijn.